ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจตรงไหน อนุญาตให้ถามท่านอุซะได้ค่ะ
----------------------------------------------------
เรื่องสั้น ระทึกขวัญในคืนฤดูร้อน
“กี่โมงแล้วรู้ไหม?”
คำพูดแรกที่หญิงสาวได้ยินจากปากเจ้าของบ้านเมื่อประตูเปิดออกคือคำต่อว่าเรื่องการผิดเวลาของเธอ แต่ด้วยน้ำเสียงบวกกิริยาท่าทางทำให้รู้ว่ามันคือคำตัดพ้อ ความเหนื่อยล้าจากการรีบเร่งมาเพราะถูกตามตัวกะทันหันในยามพลบค่ำจึงมลายหายไป
“ขอโทษค่ะ พอดีแท็กซี่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย กว่าจะตกลงกันได้ก็เป็นชั่วโมง”
“ไม่เจ็บตรงไหนนะ”
ร่างใต้ชุดคลุมอาบน้ำตัวยาวยกมือลูบคลำตามเนื้อตัวแขนขา และขึ้นมาถึงใบหน้า รู้สึกขนลุกกับสัมผัสแปลก ๆ ที่ได้รับ ไม่เหมือนทุกที แต่ก็นั่นล่ะ สายตาที่ส่งออกมามันเต็มไปด้วยความห่วงใยไม่ใช่ความหื่นกระหาย
เธอเคยนึกรำคาญสายตาและท่าทางแบบนี้ของเพื่อนร่วมงานหนุ่มหลายคน แต่เป็นคนคนนี้กลับยอมรับได้ แถมยังรู้สึกดีใจเสียด้วยซ้ำ
“เข้าข้างในเถอะ”
หญิงสาวเดินตามร่างตรงหน้าเข้าสู่ตัวบ้านอย่างว่าง่าย ผ่านห้องรับแขก ก้าวขึ้นบันได ผ่านห้องอีกหลายห้อง และมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สีขาวบานใหญ่ที่สุดทางเดิน
หลายปีในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวทำให้ทุกครั้งเธอจะมาหยุดที่ตรงนี้ และจบลงด้วยการหันหลังกลับ แต่ครั้งนี้หญิงสาวตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ทำตามเสียงเรียกร้องจากส่วนลึกพร้อมยอมรับผลของการกระทำนั้น ดีกว่าจะต้องเสียใจที่ปล่อยให้คนคนนี้ไปจากชีวิตเธอในภายหลัง
ประตูไม้สีขาวบานใหญ่ ประตูที่หญิงสาวไม่กล้าก้าวผ่านมัน ประตูที่เธอได้แต่คิดว่าไม่คู่ควร ไม่เหมาะสม บัดนี้มันเปิดออกอย่างเชื้อเชิญ เหมือนทุกครั้ง...และคราวนี้ เธอไม่ปฏิเสธ
“ไม่มีใครอยู่บ้านหรือคะ?”
ความสงสัยเมื่อครั้งก้าวเข้าตัวบ้านถูกเอ่ยถามระหว่างรออีกฝ่ายจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำต่อ
“ขานั้นติดผ่าตัดเหมือนเคย เจ้าตัวเล็กก็ขอไปทำรายงานบ้านเพื่อน กลับพรุ่งนี้ทั้งคู่ ส่วนแม่บ้านลากลับบ้านที่ต่างจังหวัด เห็นว่าพ่อป่วยหนัก อีกหลายวันคงกลับ ไม่ต้องห่วง”
ไม่ต้องห่วง...หมายความว่า...
การคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนมากกว่าปกติ ทั้ง ๆ ที่ตอนเข้ามาทีแรกไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้รู้สึกหนาวจนเหมือนฟันกระทบกันส่งเสียงกึก ๆ แต่อากาศข้างนอกคงร้อนขึ้นมาก เพราะตอนนี้เธอไม่รู้สึกถึงความเย็นที่ว่าเลยสักนิด
ลำคอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลาย คิดถึงน้ำเย็นใส น่าจะช่วยให้สดชื่นได้บ้าง ยังไม่ทันขยับลุกจากเตียงนุ่มหลังใหญ่ตามตั้งใจเธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงจนหงายหลังลงบนเตียง หลังจากนั้นภาพและเสียงที่ตามมาก็ทำให้ลืมเรื่องน้ำดื่มในทันที
นัยน์ตาสีดำของหญิงสาวสะท้อนภาพดวงตาสีน้ำตาลเข้ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากสบู่ และความเย็นชื้นจากผิวกายที่แผ่ออกมา ยิ่งทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ มือเรียวโน้มคอเข้าหาตัวอย่างโหยหา
เธอต้องการครอบครองริมฝีปาก ใบหน้า ลำคอ เรือนร่าง และ...มากกว่านั้น เธอต้องการมากกว่านั้น มากกว่า มากกว่า...
นะ...หนาวจัง...ทำไมรู้สึกหนาวอย่างนี้
กี่โมงแล้วนะ? เพราะไม่ต้องรีบกลับเหมือนทุกที วันนี้เลยไม่ได้สนใจเวลา
มือควานหาไออุ่นข้างกาย แต่สัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบของผ้าปูที่นอนเนื้อนิ่ม พยายามเพ่งมองฝ่าความมืดเพื่อหาเงาร่างที่คุ้นตา กลับพบเพียงความว่างเปล่า
นอกจากความว่างเปล่าที่รู้สึกได้แล้ว ยังมีความเย็นที่อบอวลอยู่ในห้องอีก ความเย็นยะเยือกที่ต่างกับความร้อนรุ่มเมื่อครู่ลิบลับ
หญิงสาวขยับลุกจากเตียงโดยลากผ้าห่มผืนหนาพันกายติดเข้าห้องน้ำไปด้วย มือข้างหนึ่งกำแท่งแก้วซึ่งบรรจุของเหลวใสไว้ภายใน
สวิตซ์ถูกสัมผัส แสงจากหลอดไฟบนเพดานส่องสว่าง เผยให้เห็นความขาวโพลนของกระเบื้องหินอ่อนที่เพิ่มเข้ามานอกเหนือจากความเย็นและความเงียบ
ไม่อยู่?…หรือว่าลงไปข้างล่าง?
จู่ ๆ ความกระหายก็พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของความคิด น้ำ! นั่นสิ เธอรู้สึกอยากดื่มน้ำตั้งแต่เข้ามาบ้านหลังนี้แล้ว อาจเพราะอากาศของคืนฤดูร้อนก็ได้ บางเวลายังรู้สึกร้อนแม้อยู่ในห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศจนหนาวจัด...อย่างเช่นตอนนี้
อืม...น้ำดื่มกับของเหลวใส ทำให้ยากในการแยกความแตกต่างเมื่อทั้งคู่ผสมรวมกัน เหมือนเธอกับคนรัก ที่สำคัญ...วิธีนี้จะช่วยให้ความรักของเธอคงอยู่ตลอดไป!
ตู้เย็นใบใหญ่ตั้งอยู่มุมห้องตรงข้ามเตียง สีเงินสะท้อนแสงไฟที่ส่องผ่านจากประตูห้องน้ำดูวาววับ ล้ำค่าและคู่ควร ผิดกลับเธอที่ไม่มีอะไรเหมาะกับห้องสวยห้องนี้เลย ไม่เหมาะสม ไม่คู่ควรกับเจ้าของห้องแม้เพียงนิด
ไอเย็นที่เคยถูกปกปิดด้วยสีเงินกระจายออก มันแผ่ล้อมรอบตัวหญิงสาว
ดวงตาสีดำจับจ้องนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม…ภาพใบหน้าสวยแต่ขาวซีดสะท้อนบนสีดำสนิท แต่ไม่มีภาพใบหน้าเธอบนสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น!
วินาทีต่อมา หัวใจเหมือนหยุดเต้น สมองเหมือนหยุดสั่งการ เรี่ยวแรงเหมือนสูญสลาย
มือเรียวปล่อยผ้าห่มหลุดร่วงกองบนพื้น แท่งแก้วถูกทิ้งตกลงบนผ้าอย่างแผ่วเบาและเงียบกริบ ก่อนค่อย ๆ เอื้อมสัมผัสแก้มขาวซีด รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบผ่านผิวหนังจากปลายนิ้วแทรกซึมลึกลงไปถึงกระดูก
ขาไร้ซึ่งแรงจะทรงตัวจนต้องยอมทรุดเข่าลงบนผ้าห่มหนา โอบกอดใบหน้าสวยซีดขาวแนบลำตัว ขยับนิ้วลูบไล้เส้นผมยาวสีน้ำตาลอ่อนอย่างทะนุถนอม สีดำถูกบดบังด้วยหยาดน้ำใส ในขณะที่พยายามกักเก็บเสียงสะอื้อไห้ไว้ในลำคอ
“ฮะ...ฮือ...ฮือ...”
ทำไมเป็นแบบนี้? เกิดอะไรขึ้น?
ที่เธอต้องการไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่!
หรือว่าฝัน? หรือว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นเพียงฝัน?
ใช่! เธอกำลังฝัน เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่ได้อยู่หน้าตู้เย็นสีเงินนี่
ใช่! เธอกำลังนอนหลับอย่างเป็นสุขบนเตียงนุ่มเคียงข้างคนที่รักต่างหาก
นั่นแหละคือความจริง...ความจริง...
แกร๊ก!
เสียงซึ่งทำลายความเงียบในห้องที่มืดสนิทเรียกให้หญิงสาวหันศีรษะมองตาม ประตูไม้สีขาวบานใหญ่ค่อย ๆ แง้มเปิดออกทีละนิด ทีละนิด อย่างช้า ๆ
วัตถุเรียวเล็กในมือของเงาร่างสูงใหญ่สะท้อนแสงวาบเข้านัยน์ตา เสียงห้าวทุ้มดังกึกก้องสะท้อนไปมาในสมอง
“เธอเป็นของผม...คุณไม่มีสิทธิ์!”
(จบ)
----------------------------------------------
- Spoiler: show
