[Marimite] รวมลิสต์โนเวลและสปอยล์ [สปอยล์เล่มก่อนเรียนจบ]

[maybe]

เพิ่งเห็นกระทู้นี้ครับ สปอยได้สนุกมาก ผมไม่ได้เรียนทางสายญี่ปุ่นมาเลยไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไรเวลาโหลดพวกมังกะมาอ่านน่ะครับ แต่ได้อ่านสปอยแล้วก็ยิ้มกริ่ม หุบไม่ลงเลยล่ะครับ คู่นี้น่ารักจริงๆ แต่ตอนนี้ผมชักเอียงไปทางโทโกะกับยูมิเสียแล้วล่ะครับ o.O

[DarkNeon]

ปกออกแล้ว กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



ชิมาโกะน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

[Nathan]

ผมโดนเจ้าแม่ เอาหญ้า ฟาง แครอท และ "ปกใหม่" ล่อให้มาดันกระทู้อ่าาาา

ไม่ได้เต็มใจเข้ากระทู้นี้เลยจริง ๆ นะ

[KiKer16]

ขอบคุณมากเลยค่า
สนุกมากเลยอ่า
อยากดูอนิเมะเร็วๆจัง

[Kaon_1926]

จะเข้ามาบอกว่า โทโกะ สุดยอดดดดดด สาวซึนสุดยอดดดด

[Mukiki]

เข้ามานั่งอ่านเล่นอีกรอบระหว่างรอเผาแผ่นให้แม่

แล้วก็สะดุดกะไอ้นี่...

Spoiler: show

" คนที่ไม่มีจุดไม่ดีเลย มันดูไม่เหมือนคนค่ะ...เพราะแบบนั้นน่ะแหละ....ฉันก็เลยอยากจะเป็นเหมือนยู มิซามะ อยากเป็นแต่เป็นไม่ได้ ก็เลยเกิดอิจฉา เจ็บใจ ต่อต้านและคิดว่าไม่อยู่ข้างๆจะดีกว่า แต่ว่ายูมิซามะถล่มกำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาแทบตายซะราบเลย "

" อย่าพูดเหมือนคนอื่นเป็นสัตว์ประหลาดได้มั๊ยเนี่ย?" (กำเดาเริ่มหยดเมื่ออ่านถึงตรงนี้)

ทำไมนึกถึงซัจจี้พ้อยท์ในตอน 2 ก็ไม่รู้

[DarkNeon]

อย่าเพิ่งขุดมา Orz

รู้สึกเหมือนติดหนี้ ไว้จบภาคสี่ จะเรียบเรียงทำเล่มที่เหลือให้หมด

[dramer]

กำลังนั่งอ่านสปอยเล่ม30 บทแรกอยู่ อ่านไปนั่งอมยิ้มไปในออฟฟิตคนเดียว(พอดีอยู่ร้านคนเดียว)

บังเอิญลูกค้าดันโทรมา ทุกทีต้องทำเสียงเข้มรับโทรศัพท์............ปรากฏว่า ติดพันที่อ่านอยู่ ไม่สามารถหุบยิ้มได้..........เลยรับโทรศัพท์แบบอมยิ้มไปนั้นแหละ(แย่จริงๆ)

[DarkNeon]

ต่อไปสปอยล์เล่มนี้ค่ะ เหตุที่ข้ามเล่ม Margaret ni Ribbon เพราะว่ามันเป็นรวมเรื่องสั้น ออกแนวไซด์สตอรี่มากกว่า เลยข้ามมาเล่มนี้เลย เล่มนี้จะเป็นเรื่องในวันก่อนวันจบการศึกษาหนึ่งวัน (ลิสต์ทั้งหมดเชิญหน้าแรกค่ะ)

เล่มนี้เป็นการเล่าเรื่องบรรยากาศก่อนวันเรียนจบในหลายๆ มุมมอง วิธีเล่าเรื่องของ อ.น่าสนใจมากค่ะ ทำนองว่าแกจะดำเนิน main story ไปพักนึงแล้วจะบังเกิดเหตุที่ทำให้ต้องเบรก main story ไว้ จากนั้นจะสลับไปเป็นเหตุการณ์เดียวกันในมุมมองของคนอื่น เป็นการให้ผู้อ่านเก็บ hint หรือรายละเอียดแล้วค่อยกลับเข้าเนื้อเรื่องหลักที่ค้างไว้อีกครั้ง

Chapter 1 : Omoidashi Warai หัวเราะกับความหลัง

Spoiler: show

เรื่องจะเริ่มที่เรย์กับเจ๊ซัจจี้กินนมและนั่งคุยกันที่มิลค์ฮอลล์ เรย์จะบ่นๆ เจ๊ซัจจี้ที่ขำเรื่องในอดีต (ตอนนี้เราจะยังไม่รู้ค่ะว่าเค้าคุยกันเรื่องอะไร) และสองคนจะคุยกันว่าวันนี้พวกยูมิจะทำการหาของที่พวกปีสามลืมทิ้งไว้ (แบบที่เคยทำในภาคฮารุ) เรย์เลยแซวๆ เจ๊ซัจจี้ว่า มั่นอกมั่นใจเหลือเกินนะว่าไม่ลืมของแน่ เจ๊เลยบอกว่าอยากเห็นหน้ายูมิตอนที่รู้ว่าเจ๊ไม่ลืมของไว้จริงๆ

พอกินอะไรกันเสร็จทั้งสองคนก็ออกมาจะกลับห้องเรียน เจ๊ซัจจี้จะพูดถึง "เธอคนนั้น" ว่าอยู่ที่ไหนกันหว่า เรย์ตอบว่าถ้าดูจากแพทเทิร์นกิจกรรมประจำวัน (?) ก็น่าจะยังอยู่ในตึกของนักเรียนปีสาม พอเข้าตึกเรียนก็มีคนแห่มารุมขอลายเซ็นเรย์ เจ๊ก็จะนึกอะไรเรื่อยเปื่อยไปจนถึงช่วงหมดเดือน ก.พ. ตอนนั้นมีนักเรียนคนหนึ่งมาขอลายเซ็นเจ๊ซัจจี้ แต่ตอนนั้นเจ๊แกรีบเลยบอกปฏิเสธไป เจ๊แกเลยคิดว่านั่นอาจทำให้กลายเป็นข่าวลือว่า Rosa Chinensis ไม่แจกลายเซ็น (ตรงบทบรรยายแอบขำ อ.แกดักคอคนอ่าน เจ๊ซัจจี้นึกในใจว่า "ไม่ใช่ว่าอิจฉาเรย์หรอกนะ" ) ตอนที่เจ๊ซัจจี้ยืนรอเรย์แจกลายเซ็นอยู่ก็มีนักเรียนมาขอลายเซ็น เจ๊ก็เซ็นให้ เด็กคนนั้นขอบคุณ เจ๊ซัจจี้เลยบอกว่าตัวเองต่างหากล่ะต้องขอบคุณที่อุตส่าห์มาขอลายเซ็นอีกหน ดีใจมาก (สรุปว่าเด็กคนนี้คือคนที่เคยมาขอลายเซ็นเจ๊ไงคะ์) เจ๊เลยถือโอกาสขอโทษที่ปฏิเสธไปด้วย แต่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไร แล้วก็หาโอกาสมาขอลายเซ็นตอนเจ๊ว่างๆ คนที่ขอลายเซ็นจากเรย์เสร็จก็มาขอจากเจ๊บ้าง แต่เจ๊บอกว่า "ฉันเขียนแต่ชื่อนะ" (เรย์เซ็นอย่างอื่นนอกจากชื่อให้ด้วย) พร้อมกับนึกในใจว่า ไม่มีกะใจจะเซอร์วิสเท่าเรย์หรอก แต่สงสัยต้องจำมาใช้บ้างแล้ว

Chapter 2 : Oneesama no Racket แร็กเกตของโอเน่ซามะ

Spoiler: show

อันนี้จะเป็นเรื่องของตัวประกอบ "คาสึระ (Katsura)" เลยไม่ตั้งใจอ่านค่ะ (ใครจำได้บ้างคะว่าออกมาตอนไหนของอนิเมบ้าง เป็นเพื่อนห้องเดียวกับชิมาโกะ น่าสงสาร ไม่มีนามสกุล มีแต่ชื่อ ) คาสึระจะกำลังกังวลเรื่องโอเน่ซามะของตัวเองอาจนอกใจ แล้วก็มาเจอกับยูมิตรงทางเดินพอดี ยูมิบอกว่ากะไปหาโอเน่ซามะให้เห็นหน้าสักหน่อยแล้วค่อยไปเรือนกุหลาบ แต่ปรากฏว่าเจ๊โดนฝูงนักเรียนขอลายเซ็น ยูมิเลยปลีกตัวออกมา คาสึระก็ถามว่าทำไมถึงไม่ไปทัก ยูมิตอบว่าถ้าตัวเองที่เป็นน้องสาวเกิดโผล่เข้าไปก็วงแตกสิ คาสึระเลยถามอีกว่าไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอที่โอเน่ซามะของตัวเองไปจิ๊จ๊ะกับคนอื่น ยูมินึกสงสัยว่าคาสึระอาจจะมีปัญหาอะไรกับโอเน่ซามะของตัวเองแน่ เลยให้คำแนะนำไป (จากประสบการณ์ตรงของตัวเองในท้ายภาคฮารุ) สุดท้ายคาสึระก็ไปเคลียร์เรื่องเข้าใจผิดกับโอเน่ซามะของตัวเองได้สำเร็จ (ขออภัยอีกครั้ง ไม่สนอ่านเรื่องของตัวประกอบค่ะ )

Chapter 3 : Watashi to Interview ฉันและการสัมภาษณ์

Spoiler: show

บทนี้จะเป็นเรื่องของสึคิยามะ มินาโกะ ประธานชมรม นสพ. ซึ่งสองสามวันที่ผ่านมานี้ เธอรู้สึกเหมือนกับมีคนคอยจ้องเธออยู่ พอมาถามมามิ (บังเอิญเจอกันที่ทางเดินนอกห้องเรียน) มามิก็ไม่รู้สึกอะไรแล้วย้อนถามว่าป่วยเหรอ พรุ่งนี้วันจบการศึกษาน่าจะกลับบ้านได้แล้วหรือจะแวะห้องพยาบาลก่อน (ก่อนวันจบการศึกษา ภาคบ่ายไม่มีเรียนค่ะ) มินาโกะตอบว่ายังไม่กลับตอนนี้ แต่บอกไม่ไ่ด้ว่าอยากอยู่เพราะอะไร มามิก็เอาขนมปังให้อันนึง บอกว่าจริงๆ ตอนแรกจะจัดประชุมรอบบ่ายเลยซื้อขนมปังมาเตรียมไว้ แต่ต้องระงับการประุชุมไปเพราะฮิเดมิปวดฟัน มินาโกะเลยบ่นให้ว่าจะโอ๋น้องไปถึงไหน แค่ปวดหันถ้าจะประชุมก็ประชุมได้ มามิบอกว่ายังมีคนอื่นปวดหัว ปวดท้องอีก จนมินาโกะชักสงสัยว่ามันป่วยจริงหรือแกล้งป่วย จนมามิต้องปรามว่า สงสัยคนอื่นไปทั่วมันไม่ดีนะ...มินาโกะมานึกๆ ว่ามันก็อาจจะจริง เพราะที่นี่เป็นโรงเรียนศักดิ์สิทธิ์ของพระแม่ ไม่น่ามีใครกล้าโกหก

จากนั้นพอมินาโกะกินขนมปังเผ็ดแซ่บเสร็จแล้ว ก็มาเจอกับเจ๊ซัจจี้ที่ทางเดินนอกห้อง เจ๊บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย และบอกว่าแถวนี้คุยไม่สะดวก ทำเอามินาโกะตาวาวว่า Rosa Chinensis เป็นฝ่ายมาคุยเอง แถมเป็นเรื่องที่คุยในสาํธารณะไม่ได้!? ทำให้มินาโกะนึกถึงสมัยก่อนตอนที่ตัวเองไล่ทำข่าวยูมิ จนเจ๊ซัจจี้เสนอตัวมาให้สัมภาษณ์เองโดยแลกกับการเลิกวอแวยูมิ (โอ้ววว อนิเมมันตัดไปรึนี่) เจ๊ซัจจี้ถามมินาโกะว่าพอรู้สถานที่ไหนที่จะคุยกันเงียบๆ ได้บ้างหรือเปล่า มินาโกะเลยแนะนำให้ไปห้องของชมรม นสพ. เพราะไหนๆ ก็ไม่มีประชุมแล้ว

เรื่องจะตัดมาที่ห้องชมรม นสพ. มินาโกะจะเครียดมากถามว่าหมายความว่าไง เจ๊ซัจจี้บอกว่ามีเรื่องอยากคุย แต่ไหงเรย์กลับมารออยู่แล้วที่ห้องชมรมได้...ไม่เห็นบอกเลยว่าเรย์รออยู่(อ้าว) เจ๊ซัจจี้ย้อนกลับแสบมากว่า "แต่ไม่ได้บอกซะหน่อยนี่ว่าเรย์ไม่ได้ล่วงหน้ามาก่อน" ถ้าไปรับพร้อมกันทั้งคู่เดี๋ยวมินาโกะจะระวังตัว เลยมารับทีละคน แค่นั้นเอง มินาโกะสะกิดใจกับคำว่าไปรับเลยถึงบางอ้อว่า เจ๊ซัจจี้ใช้ไอ้คำพูดอยากคุยด้วยมาเป็นเหยื่อล่อหลอกให้มาที่นี่แต่แรก มินาโกะเลยเรียกมามิที่ซุกแอบอยู่หลังประตูให้ออกมา มามิเลยยอมรับว่าพออยู่ต่อบาระซามะทั้งสองแล้วตัวเองก็ไม่กล้าทำอะไร แต่ที่ฮิเดมิไปหาหมอฟันนั่นเรื่องจริงนะ (ฮา)

มินาโกะเลยถามแล้วจะเอาไงล่ะ จะมาเอาคืนอะไร? เจ๊ซัจจี้เลยตอบว่า "จะทำการสัมภาษณ์มินาโกะซังอยู่ฝ่ายเดียว" (หุหุ) แถมยังบอกว่าได้ทำการสอดแนมตารางชีวิตประจำวัน สำรวจแพทเทิร์นเอาไว้หมดแล้ว ("เธอคนนั้น" ในแชปแรกก็คือมินาโกะนั่นเองค่ะ)

มินาโกะ - รู้แล้ว พวกเธอนี่เองที่คอยมองฉันอยู่
ซัจจี้ - สะกดรอยตามนี่ง่ายกว่าที่คิดเยอะเลยนะ เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดเดียว
มินาโกะ - รู้สิ รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีนี่แหละ
ซัจจี้ - แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นพวกเรานี่นา มินาโกะซัง
มินาโกะ - พอรู้สึกว่ามีคนมองอยู่แล้วหันกลับไปดู ก็เจอแต่นักเรียนคนอื่นใส่เครื่องแบบเดียวกันกับตัวเองให้พรึ่บไปหมด จะไปหาเจอจากในนั้นได้ยังไง

แล้วเจ๊ซัจจี้ก็หักประเด็นไปสัมภาษณ์ทันที (เปลี่ยนเรื่องอย่างไว กร๊าก) จากนั้นเรย์กับเจ๊ซัจจี้ก็สัมภาษณ์ไปสักพักหนึ่ง มินาโกะก็บอกว่า "สัมภาษณ์ฉันน่ะมันไม่สนุกเลยใช่มั้ยล่ะ" เจ๊ซัจจี้ตอบว่านั่นสินะแล้วกดหยุดเทปที่อัดไว้ เรย์เลยบอกว่าที่จริงไอ้สัมภาษณ์น่ะแค่เอามาบังหน้า จริงๆ แล้วคืออยากคุยกับมินาโกะซังต่างหาก แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้มินาโกะก็คงคุยแบบสบายๆ ด้วยไม่ได้ เจ๊ซัจจี้บอกว่า

ซัจจี้ - จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าตอนไหน ยูมิเคยบอกว่ามินาโกะซังตอนไม่ได้ตั้งท่าสัมภาษณ์นะ คุยสนุกมากเลยล่ะ
มินาโกะ - คุยสนุก?
ซัจจี้ - ฉันไม่รู้รายละเอียดหรอก แต่ดูเหมือนว่าคำแนะนำของมินาโกะซังจะเป็นประโยชน์สำหรับเค้านะ (คิดว่าช่วงวาเลนไทน์ของภาคแรก หรือท้ายภาคฮารุนี่ล่ะมั้ง)
มินาโกะ - ไม่จริงน่า
ซัจจี้ - แหม น้องสาวของฉันไม่ใช่คนพูดโกหกนะ

จากนั้นทั้งสาม รวมทั้งมามิก็คุยกันอย่างสนุกสนาน~

Chapter 4 : Sotsugyou Shuugou Shashin รูปถ่ายรวมจบการศึกษา

Spoiler: show

คราวนี้เป็นเรื่องของสึตาโกะ ห้องของชมรม นสพ.กับชมรมถ่ายรูปจะอยู่ใกล้ๆ กัน สึตาโกะก็เห็นมามิเดินมากับเรย์เลยถือโอกาสถ่ายรูปซะ



แล้วทั้งคู่ก็กำชับสึตาโกะว่าอย่าบอกใครที่เห็นพวกเค้าล่ะ

จากนั้นสึตาโกะจะมีคิวถ่ายรูปให้กับรุ่นพี่ชมรมถ่ายรูปที่เรียนจบไป พวกรุ่นพี่บอกว่าให้ยืนตั้งท่าถ่ายอยู่ตรงนั้นแหละ รอคำสั่งแล้วก็กดชัตเตอร์ รอบเดียวพอเพราะมีธุระยุ่งมาก แล้วจะเห็นได้ชัดว่าพวกรุ่นพี่เร่งมาก บอกว่าถึงไม่ตั้งท่าก็ไม่รอแล้วนะ จะนับถอยหลังเลย ถึง 0 เมื่อไหร่ให้ถ่ายทันที สึตาโกะจะเห็นพวกรุ่นพี่ทุกคนขยับตัวกันหมดเมื่อนับถึง 2 พอสึตาโกะกดถ่ายปุ๊บ ก็มีเสียงแชะดังตามมาอีก 8 หน (?)

สรุปว่าเป็นแผนของพวกรุ่นพี่ค่ะ หลอกให้สึตาโกะมาเป็นคนถูกถ่ายซะเอง อดีตประธานเลยแซวด้วยว่าทีรูปของโชโกะที่ถ่ายสึตาโกะไว้ยังเอามาแสดงได้ รูปที่พวกรุ่นพี่ถ่ายก็ต้องแสดงได้ด้วยสิ หุหุ

Chapter 5 : Kashipan no Utage ปาร์ตี้ขนมปัง

Spoiler: show

จะเป็นการจัดปาร์ตี้ขนมปังของตัวประกอบอื่นๆ...จะมีคนนึงในกลุ่มเห็นยูมิวิ่งอยู่ในสนาม แล้วในกลุ่มนี้เค้าก็จะพูดถึงงานเลี้ยงส่งบาระซามะปีที่แล้วที่ยูมิหอบป้ายคนเดียว (ในภาคฮารุค่ะ) แต่ปัจจุบันนี้สบายใจแล้วเพราะยูมิไม่ใช่คนที่ฝืนทำอะไรเกินตัวอีกเหมือนตอนนั้น จริงๆ มียาวกว่านี้ แต่มันเป็นเรื่องตัวประกอบหวานกัน ไม่สนค่ะ

Chapter 6 : Sasae to Skinship ประคับประคองและสกินชิป

Spoiler: show

เรื่องจะกลับมาที่เรือนกุหลาบ เล่าผ่านมุมมองของโนริโกะ ตอนนี้พวกยูมิจะทำการหาของที่เรย์กับเจ๊ซัจจี้ลืมไว้ แต่คิดว่าคงไม่เจออะไรแน่ เพราะเจ๊ซัจจี้บอกอย่างมั่นใจว่าตัวเองไม่ลืมชัวร์ พร้อมกับหัวเราะเสียงสูงปานราชินีที่ออกมาในมังกะ (บทบรรยายว่างี้จริงๆ)

โนริโกะจะถอนหายใจแล้วนึกอยู่คนเดียว ที่จริงเมื่อวานโนริโกะ้เห็นเจ๊ซัจจี้ออกมาจากห้องที่ชั้นหนึ่งเนี่ยแหละ เพราะงั้นหาไปก็ไม่เจออยู่แล้ว (โนริโกะคิดว่าทั้งซัจจี้กับเรย์คงมาเก็บกวาดออกไปก่อนหน้าแล้ว) แต่ไม่กล้าบอกยูมิ กลัวบรรยากาศกร่อย

พอหาไปได้สัก 20 นาทีก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอ จะเลิกหากันแ้ล้ว แต่โนริโกะก็เจออะไรเข้าซะก่อน พอเห็นว่าเป็นอะไรทุกคนก็หันไปมองคู่พี่น้องกุหลาบแดง

โบสีดำ

จะว่าเป็นริบบิ้นห่อของขวัญก็สั้นเกินไป แถมท่าทางทนอยู่จึงน่าจะเป็นโบผูกผมมากกว่า จะว่าของโยชิโนะก็ไม่ใช่ เพราะอันนี้มันใหญ่เกินไป ทุกคนเลยสงสัยว่าไม่ของยูมิก็ของโทโกะเนี่ยแหละ จนกระทั่งโทโกะถามว่า

"ของโอเน่ซามะเหรอคะ?"

ยูมิจะนิ่งเงียบไปนานมากแล้วก็บอกว่าของตัวเอง โยชิโนะแขวะว่าทำไมนึกนานจัง ยูมิก็ตอบว่าไม่คิดว่าจะได้เจอมันที่นี่ โยชิโนะก็บอกว่าพักนี้ไม่ค่อยเห็นผูกโบอันนี้เลย เพราะทำหายนี่เองสินะ ยูมิก็หัวเราะแหะๆ พอชิมาโกะบอกเลิกแค่นี้ ยูมิก็รีบร้อนไปทันทีจนทุกคนสงสัย ชิมาโกะถามโทโกะว่าอยากตามยูมิซังไปใช่มั้ย โทโกะตอบว่าเปล่า เพราะบางทีธุระของโอเน่ซามะ อาจเป็นอะไรที่เกี่ยวข้องกับ Rosa Chinensis

ชิมาโกะ - ถ้าอยากตามไป ไม่ต้องเกรงใจก็ได้นะ
โทโกะ - จะว่าเกรงใจก็ไม่เชิง...ฉันไม่อยากตามไปเองมากกว่าค่ะ เพียงแต่ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย แล้วก็มองส่งโอเน่ซามะเท่านั้นเอง
ชิมาโกะ - ทำอะไรไม่ได้เลย?
โทโกะ - ฉันคิดว่าการที่โอเน่ซามะเรียนจบออกไปเป็นเรื่องใหญ่มากทีเดียวค่ะ พอลองนึกจินตนาการถึงตัวเองในอีก 1 ปีให้หลัง...ไม่สิ บางทีมันอาจเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิดหลายเท่าก็ได้ โดยเฉพาะโอเน่ซามะของฉันมีสายใยที่แน่นแฟ้นกับ Rosa Chinensis มาก อาจจะรู้สึกเจ็บปวดแน่ที่เค้าเรียนจบออกไป แต่ว่าก็ยังทำตัวสดใสร่าเริงเหมือนเดิมโดยไม่แสดงความรู้สึกแบบนั้นให้เห็น เพราะโอเน่ซามะเข้าใจดีว่านั่นเป็นเรื่องที่ต้องทนเพียงลำพัง ฉันเลยทำได้แค่คอยมองอย่างเดียว อยากจะทำอะไรให้บ้างเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะทำอะไรดี
ชิมาโกะ - แบบนั้นก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่
โทโกะ - หา?
ชิมาโกะ - ฉันกำลังบอกว่าเธอไม่ต้องทำอะไรให้ยูมิซังก็ได้น่ะ แต่ฉันไม่ได้ความว่าโทโกะจังจะอยู่หรือไม่ก็ไม่ต่างกันหรอกนะ แค่โทโกะจังคอยมองอยู่ข้างๆ แค่นั้นก็ช่วยยูมิซังได้แล้วล่ะ
โทโกะ - จริงเหรอคะ
ชิมาโกะ - แน่นอนจ้ะ ยูมิซังเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดีเหมือนกัน เพราะว่าเค้าให้ความสำคัญกับคำพูดของ Rosa Chinensis คนก่อนมาตลอด
โทโกะ - คำพูดของ Rosa Chinensis คนก่อน หรือว่า...
ชิมาโกะ - "น้องสาวคอยช่วยประคับประคอง" ไงล่ะ

พอชิมาโกะพูดจบก็มีคนพึมพำว่า "ประคับประคอง..." ขึ้นมา ไม่รู้ว่าใคร หรืออาจจะทั้งโนริโกะ โทโกะ โยชิโนะเลยก็ได้

จากนั้นโยชิโนะจะขอตัวกลับก่อน โทโกะเลยขอกลับบ้าง พอโทโกะออกไป ชิมาโกะจะบอกให้โนริโกะตามไป เพราะว่าโทโกะเป็นคนบอบบางกว่าที่ทุกคนคิดเยอะ คู่กุหลาบขาวจะเลี่ยนกันอยู่พักนึง โนริโกะก็ถามว่า "ถ้าน้องสาวคอยประคับประคอง แล้วโอเน่ซามะเป็นอะไร" ชิมาโกะตอบว่า "คอยโอบกอด ปกป้องล่ะมั้ง" เลยมีภาพหวานๆ นี้...



หวานกันเสร็จโนริโกะก็ตามโทโกะไป

Chapter 7 : Wasureta Wasuremono ของลืมเอาไว้ที่ถูกลืม (ชื่อตอนมันซ้ำซ้อนกัน งงมั้ย wasuremono แปลว่า ของที่ลืมไว้ แล้วใส่ลืมมาขยายอีกที ทำนองว่าลืมไปว่าลืมอะไรไว้)

Spoiler: show

โยชิโนะจะมาหาเซย์ เซย์ก็จะบ่นๆ ว่าฉันไม่ใช่ศิราณีรับปรึกษาปัญหาชีวิตนะเฟร้ย โยชิโนะเลยรู้ว่ายูมิเคยมาขอคำปรึกษาจากเซย์ ที่โยชิโนะมาก็เพื่อขอคำปรึกษาจากเซย์ว่า ตอนที่เซย์เรียนจบรู้สึกยังไงบ้าง เพราะทั้งเซย์กับเรย์ต่างเรียนจบในตอนที่ยังไม่มีหลาน (น้องของน้อง) เหมือนกัน เซยตอบว่าไม่รู้เพราะคนละคนกันนี่นา โยชิโนะเลยไล่ถามต่อว่าอยากจะฝากฝังอะไรไว้กับใครบ้างมั้ยในปีที่แล้ว ทำเอาเซย์ขำทีเดียว เพราะปีที่แล้วก็มีคนมาถามแบบนี้เหมือนโยชิโนะนี่แหละ โยชิโนะเลยนึกฉุนยูมิในใจว่าทำไมทำอะไรตัดหน้าตัวเองไปหมด เซย์เลยบอกว่าจริงๆ แล้วเรย์อาจไมไ่ด้อยากฝากฝังอะไรไว้หรอก แต่ที่คิดแบบนี้น่ะไม่ใช่เพราะว่าโยชิโนะลืมทำอะไรให้เรย์ไปหรือไง โยชิโนะทำท่าเหมือนนึกขึ้นได้แล้วก็ลาเซย์ไปเอา "ของที่ลืม" ก่อนไปโยชิโนะเชิญเซย์แล้วก็ฝากชวนโยโกะให้มางานจบการศึกษาด้วย

Chapter 8 : Tonari wa Nani wo suru Hito zo คนข้างๆ ทำอะไร (ชื่อตอนนี้แปลงี้มั้ง)

Spoiler: show

โทโกะเจอเรย์หน้าตึกเรียน แวะคุยกันนิดนึงแล้วก็แยกกันกลับ เรย์ไปเอาของที่ตัวเองอาจจะลืมที่ชมรมเคนโด แล้วก็ทักโทโกะว่าเดี๋ยวนี้ไม่ใช้ชื่อ "โทโกะ" แทนคำเรียกตัวเองแล้วนี่ โทโกะบอกว่ามันก็เหมือนเสื้อผ้า เอาไว้ใส่ตามกาลเทศะ

เรื่องจะกลับมาเป็นโนริโกะเล่าเรื่อง ตอนที่เดินๆอยู่ โนริโกะได้ยินเสียงนักเรียนพูดกันว่า Rosa Chinensis เดินผ่านไป ตอนแรกโนริโกะนึกว่าคงเป็นคนที่คล้ายกันเฉยๆ เพราะคิดว่าเจ๊ซัจจี้น่าจะกลับไปนานแล้ว พอนึกไปนึกมาโนริโกะเลยชักเป็นห่วงยูมิว่าอาจตามหาเจ๊ไม่เจอ โทโกะเดินมาเจอกับโนริโกะพอดีก็เลยกลับบ้านด้วยกัน

จบแชปนี้ด้วยการนึกอะไรเรื่อยเปื่อยของเซย์ซามะที่บังเอิญขึ้นรถเมล์คันเดียวกับโนริโกะและโทโกะ (ไปแอบฟังสองสาวคุยอีกนะ ไม่ไหว)

Chapter 9 : Ribbon no Michi เส้นทางของริบบิ้น

Spoiler: show

แชปนี้จะเล่าย้อนตั้งแต่ยูมิแยกตัวมาจากคาสึระในแชปสองเลยค่ะ โยชิโนะก็จะถามว่าทำไมมาช้า ยูมิเลยบอกว่าคุยกับคาสึระมานิดหน่อย โยชิโนะเลยแซวว่า "น้องสาวที่น่ารักเป็นห่วงนะ" ยูมิเลยหันไปขอโทษโทโกะ แล้วก็นึกถึงเรื่องคาสึระที่น้อยใจโอเน่ซามะของตัวเองขึ้นมา

แล้วไดอะล็อกก็จะซ้ำเดิมกับบทที่หาของเลยค่ะ แล้วจะมีอธิบายว่าตอนที่หยุดนิ่งไปนานๆ นั้นยูมิคิดอะไรอยู่

โบสีดำอันนี้คือของขวัญคริสต์มาสที่ให้เจ๊ซัจจี้ไปเมื่อปีที่แล้วค่ะ (อนิเมตัดไป)

viewtopic.php?f=29&t=1134

ยูมิไม่ได้เอาของขวัญมา เจ๊เลยขอโบเส้นนึงไปแทน แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? ตอนที่ทำของขวัญไวท์เดย์เมื่อวันก่อน (ในเล่ม Margaret ni Ribbon) ก็มาหาของที่นี่ แต่ไม่ยักเจอโบเส้นนี้ ฉะนั้นตัดประเด็นเรื่องลืมของไปได้เลย แปลว่าเจ๊ต้องจงใจเอามาวางเมื่อเร็วๆ นี้แน่ แต่เพื่ออะไร? ยูมิเลยรีบลาทุกคนเพื่อไปหาเจ๊ เพราะรู้สึกเหมือน "โอเน่ซามะกำลังเรียก"

จากนี้เป็นเกมตามหาเจ๊ราวๆ สี่สิบหน้าค่ะ เหอๆๆๆๆ

ยูมิเลยไปที่วางรองเท้าก่อน รองเท้าเจ๊ยังอยู่ เลยไปหาที่ห้องเรียน แต่เจ๊ไม่อยู่ที่ห้องเรียน ยูมิได้ข้อมูลจากคนอื่นในห้องว่า เห็นเจ๊อยู่กับเรย์ที่มิลค์ฮอลล์เมื่อสักชั่วโมงก่อนได้ ส่วนอีกคนมาเสริมว่าเห็นอยู่กับมินาโกะ น่าจะไปห้องชมรม นสพ. แล้วก็มีอีกคนมาบอกว่าเห็นเรย์อยู่ที่ห้องน้ำ แปลว่าเรย์กับซัจจี้อาจจะแยกกันแล้ว แต่กระเป๋ายังอยู่ในห้อง อาจจะกลับมาเอาทีหลังก็ได้

ยูมิกลับมาที่ห้องของตัวเองเจอสึตาโกะ ก็ได้ข้อมูลว่าเจอมามิกับเรย์หน้าห้องชมรม นสพ.

ยูมิเลยไปที่ห้องชมรม นสพ. เจอมามิออกมาพอดี ยูมิเลยถามหามินาโกะ มามิตอบว่าอยู่ แต่ตอนนี้มินาโกะเอ๋อรับทานไปแล้ว (ฮา) พอมินาโกะ้เห็นยูมิมาก็กอดขอบคุณใหญ่ แถมมามิก็มาขอบคุณอีก พร้อมกับบอกว่าขอบคุณสองเรื่องคือ ขอบคุณที่ทำให้โอเน่ซามะของตัวเองมีความสุข และอย่างที่สองคือขอบคุณที่ทำให้หายเอ๋อแดร่ก (กร๊าก)

คนที่ไม่รู้ว่ามินาโกะขอบคุณเรื่องอะไร >> ขอบคุณที่ไปเล่าว่าตัวเองคุยสนุกให้เจ๊ซัจจี้ฟังไงคะ มินาโกะเลยได้คุยแบบเป็นกันเองกับซัจจี้และเรย์

ยูมิถามหาเจ๊ แต่มามิตอบว่าไม่ได้ถามต่อว่าจะไปไหน

ยูมิเดินมาเรื่อยจนถึงเรือนกระจก ก็มาเจอสถานที่ๆ ตัวเองเคยนั่งปลอบเจ๊ในคืนวันงานโรงเรียน (ภาคแรกตอน 3 ค่ะ) ตอนนั้นยูมิเลื่อนกระถางดอกไม้ออกไปเพื่อตัวเองจะได้มีที่นั่งปลอบ ที่นั่งตอนนั้นก็ยังเป็นเหมือนเดิมจนถึงตอนนี้ แล้วยูมิก็ไปเห็นรอยอะไรบางอย่างเปียกๆ เลอะๆ อยู่แทบจะตรงกลางกับตรงที่เคยนั่งปลอบเจ๊เลย ยูมิเลยลองยกกระถางกุหลาบแดงมาวางดู ปรากฏว่าวางได้พอดี แปลว่ากระถางอันนี้ต้องเคยอยู่ที่นี่ของมันอยู่แล้ว แต่มีคนมาย้ายออกไป เพื่ออะไร? ยูมิเลยคิดได้ว่าต้องเป็นโอเน่ซามะแน่นอน บางทีโอเน่ซามะอาจมานั่งนึกความหลังที่นี่เหมือนกัน

เกมตามหายังดำเนินต่อไป ยูมิมาแวะโรงยิม แล้วก็เจอรอยเ้ท้าของใครไม่รู้ที่ใหม่พอๆ กับตัวเอง พอเอาเท้าลองทาบดูก็เท่าๆ กันเลย ในครอบครัวกุหลาบ คนที่ใส่รองเท้าไซส์ 23 cm มีเพียงตัวเองกับเจ๊ซัจจี้เท่านั้น แล้วก็รู้ข้อมูลจากคนข้างในว่าเจ๊ก็แวะมาที่นี่

ยูมิเดินไปถึงหน้ามาเรียซามะ แล้วก็นึกถึงความหลัง

ที่นี่คือสถานที่ๆ ซาจิโกะซามะทักเป็นครั้งแรก
ที่นี่คือสถานที่ๆ ได้เป็น Soeur กับซาจิโกะซามะหลังงานโรงเรียน
ที่นี่คือสถานที่ๆ ได้เป็น Soeur กับโทโกะ โดยมีซาจิโกะซามะคอยเฝ้ามอง

ยูมิเห็นเงาคนสองคนหน้าพระแม่ เลยรู้ว่าคงเป็น Soeur คู่ใหม่แน่นอน แล้วก็ถอยห่างออกมา

ยูมิกลับเข้าตึกเรียนกะแวะไปหาเจ๊ที่ห้องอีกที ก็ตกใจที่จ๊ะเอ๋กับยชชี่ ยชชี่ถามว่าเจอซาจิโกะซามะหรือยัง ยูมิก็เฮ้ย รู้ได้ไง ยชชี่เลยบอกว่ารู้มาจากโทโกะ แล้วก็บอกว่าเดี๋ยวจะไปตึก ม.ต้น ยูมิรู้ทันทีว่ายชชี่จะไปหานานะแน่นอน (นี่สินะของที่เธอลืม)

พอยูมิกลับมาที่ห้องเจ๊ ก็ปรากฏว่ากระเป๋าไม่อยู่แล้ว เจ๊กลับไปแล้ว...ยูมิก็เลยตัดใจกลับ แต่กะว่าแวะเรือนกุหลาบไปเอาของเอาอะไรกลับบ้านซะหน่อย

พอมาถึงเรือนกุหลาบ จะเป็นซีนนึกย้อนตอนที่มาเรือนกุหลาบครั้งแรกเลยค่ะ อ่านๆ ไปเกือบร้องไห้ คิดถึงมากๆ (ไม่แปลนะคะ ขี้เกียจ) พอยูมิเปิดประตูก็ได้ยินเสียง อ๊า พร้อมกับใครไม่รู้พุ่งออกมาชน

ปรากฏว่าเป็นเจ๊นั่นเอง (แถมเจ๊ยังพูดถึงเรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อนด้วย T^T)

ยูมิถามเจ๊ว่ามาทำอะไรที่นี่ เจ๊ตอบว่าก็มารอเธอนั่นแหละ เพราะเพื่อนในห้องบอกว่ายูมิมาหา แล้วก็บอกว่าไม่ได้เกิดขึ้นครั้งเดียว แต่มีครั้งที่สองได้ด้วยแฮะ พร้อมหันไปมองประตู (หมายถึงเรื่องที่เปิดประตูมาชนกัน) เจ๊บอกว่าตอนแรกรอไมไ่หวว่าจะกลับละ แต่ได้ยินเสียงขึ้นบันไดมาเลยเปิดประตูไปดู ยูมิก็เปิดเข้ามาพอดี

ต่อจากนี้เป็นบทสนทนาซึ้งๆ ค่ะ

เจ๊ - เรานี่น้า ไม่ไหวเมื่อไหร่ก็ไม่เคยอยู่สุขเลย...ไม่สิ คราวนี้คนที่อยู่ไม่สุขเห็นจะเป็นฉันมากกว่า
ยูมิ - ใช่ค่ะ (แล้วนำตาก็ไหล)
เจ๊ - ยูมิ?
ยูมิ - ทั้งที่เป็นสถานที่เดียวกันกับวันนั้นแท้ๆ
เจ๊ - นั่นสินะ...แล้วยูมิอยากย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้นมั้ย?
ยูมิ - เอ๊ะ?
เจ๊ - ฉันน่ะ...ถึงแม้จะรู้สึกคิดถึง แต่ก็ไม่อยากกลับไปหรอก ให้เวลาล่วงเลยมาแล้วแบบนี้หนึ่งปีดีกว่าเยอะเลย ถึงจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะแยะ แต่เพราะผ่านช่วงเวลานั้นมาถึงได้มียูมิในตอนนี้ ถ้าหากพระเจ้าให้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งปีได้ตามใจชอบล่ะก็ ฉันก็จะใช้มันเพื่ออนาคตอย่างไม่ลังเลเลย
ยูมิ -　ฉันก็ขอเลือกโอเน่ซามะในตอนนี้เหมือนกันค่ะ
เจ๊ - ขอสารภาพเลยนะ
ยูมิ - คะ?
เจ๊ - ยูมิอาจจะรู้แล้วล่ะ แต่ที่ฉันซ่อนโบไว้น่ะ เพราะอยากจะอยู่กับยูมิสองต่อสองไงล่ะ ที่จริงจะบอกไปตามตรงก็ได้ แต่ไม่รู้จะหาอะไรมาเป็นข้ออ้างดี
ยูมิ - ข้ออ้าง...
เจ๊ - ตัวเองยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงอยากเจอยูมิ เป็น Soeur กันแท้ๆ แค่บอกอยากเจอก็ได้เจอกันแล้ว แปลกใช่มั้ยล่ะ? ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่ามีเหตุผลที่ต้องเจอ ตอนนี้เข้าใจแล้วล่ะ

จากนั้นเจ๊จะดึงโบให้ตึง แล้วยกขึ้นมาไว้ระดับสายตาตัวเอง เหมือนคาดตา

ยูมิ - ทำแบบนั้นก็เหมือนกับ "คนห้ามโดนถ่ายรูป" เลยสิคะ
เจ๊ - จริงด้วยเนอะ
ยูมิ - แหม เอาแต่ล้อเล่นอยู่ได้

พอยูมิดึงมือเจ๊ซัจจี้ลงมา ก็เห็นน้ำตาของเจ๊ปริ่ม

ยูมิ - โอ...โอเน่ซามะ...

อาจจะเพราะตะลึงหรืออะไร โบมันเลยพันมือขวาของยูมิกับมือซ้ายเจ๊เป็นกุญแจมือไปเลย (แหม อ.บรรยายได้สุดยอด)

เจ๊ - รู้เหตุผลที่อยากเจอยูมิ อยากให้ยูมิมาหาแล้วล่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไม่ร้องไห้ในพิธีจบการศึกษานะ
ยูมิ - ค่ะ
เจ๊ - เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันเลยตั้งใจว่าจะร้องไห้กับยูมิให้เต็มที่เผื่อในส่วนวันพรุ่งนี้เน่เลย

จากนั้นทั้งสองคนก็กอดกันกลมร้องไห้เป็นอันจบเล่มค่ะ

เล่มจบยังไม่มีเวลาอ่าน รอต่อไป

Spoiler: show

ในมังงะ มันมีตอนหนึ่งที่ซาจิโกะให้ของขวัญยูมิ แต่ยูมิไม่ให้อะไรซาจิโกะเลย ซาจิโกะเลยขอริบบิ้นยูมิมาผูกที่ผม ของตัวเอง
เคยอ่านเห็นแว๊ปๆฉบับอังกฤษก่อนที่เว๊ปLililiciousเขาจะเอาออกไป อ่านถึงเล่ม 4 เองเสียดายมากมายT..T

แม่นแล้่ว เป็นลายเส้นของ อ.ฮิบิกิ เรย์เนะ เจ้าของเส้นที่วาดให้โนเวลเลยค่ะ ลงในพรีเมียมบุคหรืออิลลัสคอลเลคชั่นเนี่ย

[saakuzaa]

โฮกกกกกกกกกกกก
ค้างคามากๆๆๆๆๆ
แง่ะ
รีบๆมาอัพต่อไวๆนะคะ
อิอิ

ขอบคุณมากค่ะ
สำหรับการแปลโนเวล

[ammy]

แง๊บบบบบ สนุกมากมายเลยค่ะ อิอิ อนิเมจะมีออกเป้น OVAไหมหนอ อยากดูมากมาย

ขอบคุณค่ะ ไม่รุเดาผิดรึเปล่า ริบบิ้นนั้น

Spoiler: show

ในมังงะ มันมีตอนหนึ่งที่ซาจิโกะให้ของขวัญยูมิ แต่ยูมิไม่ให้อะไรซาจิโกะเลย ซาจิโกะเลยขอริบบิ้นยูมิมาผูกที่ผม ของตัวเอง
เคยอ่านเห็นแว๊ปๆฉบับอังกฤษก่อนที่เว๊ปLililiciousเขาจะเอาออกไป อ่านถึงเล่ม 4 เองเสียดายมากมายT..T

ถ้าเดาผิดขออภัยค่ะ *..*

ขอบคุณค่ะ สนุกอิอิ ชอบๆๆ

[แฟนเซ็ทจัง]

เพิ่งได้มีโอกาสมานั่งอ่านกระทู้นี้อย่างจริงๆจังๆ
ต้องขอขอบคุณคูณDarkneonมากๆเลยนะขอรับที่อดทนนั่งพิมพ์หลังขดหลังแข็ง >.<

อ่านมาตั้งแต่ต้นจนจบ พูดได้คำเดียวว่าผู้แต่ง(ไม่แน่ใจว่าชื่ออ.คอนโนะรึเปล่า?)สุดยอดมากๆ
ผูกเรื่องราวได้น่าอ่านน่าติดตามตลอด จนอยากจะอ่านต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นออกเสียจริงๆ แต่ไม่มีปัญญา ^^;

Spoiler: show

ยูมิ - ก็ใช่ที่ฉันอาจจะเริ่มชอบโทโกะช้ากว่า แล้วถ้าเอาเครื่องวัดความรักมาวัดฉันอาจจะแพ้ แต่ว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้โทโกะมันไม่ใช่ความรู้สึกครึ่งๆกลางๆ ที่รับเพราะเค้ามาขอเป็นน้องสาว นั่นก็ใช่ ไม่ผิด...แต่โทโกะจังก็เคยปฏิเสธฉันมารอบนึงแล้ว

แต่ถ้าเป็นความรักที่มีต่อโอเน่ซามะคงไม่มีทางบอกว่าแพ้ใครแน่นอนเลยสินะ?

Spoiler: show

เจ๊กับยูมิพอลงจากม้าหมุนก็รีบไปยังที่ๆดูดอกไม้ไฟที่หาไว้แล้ว เหมือนทุกคนใจจะตรงกัน มาออกันเต็ม ระหว่างที่ยูมิ "ขอโทษค่ะๆๆ" แหวกทาง ก็เจอใครบางคนอุทาน "หา?"....ผมม้วนโรลข้างหู!

ยูมิ - "โทโกะ!"
โทโกะ - "โอเน่ซามะ"

ตรงนี้มีบทบรรยายประมาณว่า ยูมิเธอนึกจิ้นไปแล้วค่ะว่าสองพี่น้องจะเข้ามากอดกันตัวกลม เลยอ้าแขนรอ ทว่าฝ่ายผู้เป็นน้องมิได้โผเข้าไปหาแต่อย่างใด (กร๊าก)

อ่านแล้ว ก็ชักอยากเห็นบรรยากาศตอนที่ทั้งคู่สวีทกันในแบบยูมิxโทวโกะจัง
คงแตกต่างจากซาจิโกะxยูมิอย่างมากแน่นอนเลย ก็โทวโกะจังเล่นซึนซะขนาดนั้นนี่เนอะ w
อ.ไม่น่ารีบจบเลย orz

[Mukiki]

เจ๊หวานโคตร.....สงสัยกลัวน้อยหน้าคู่กุหลาบขาว
แต่ทางคู่คุณพ่อบ้านกลับดูกระท่อนกระแท่นซะงั้น - -"

จะว่าไปเจ๊มีบทคู่ออกมากับคุณพ่อบ้านบ่อยเหมือนกัน มิน่ามีคนเอาคู่นี้ไปจิ้น

Spoiler: show

ในมังงะ มันมีตอนหนึ่งที่ซาจิโกะให้ของขวัญยูมิ แต่ยูมิไม่ให้อะไรซาจิโกะเลย ซาจิโกะเลยขอริบบิ้นยูมิมาผูกที่ผม ของตัวเอง
เคยอ่านเห็นแว๊ปๆฉบับอังกฤษก่อนที่เว๊ปLililiciousเขาจะเอาออกไป อ่านถึงเล่ม 4 เองเสียดายมากมายT..T

แม่นแล้่ว เป็นลายเส้นของ อ.ฮิบิกิ เรย์เนะ เจ้าของเส้นที่วาดให้โนเวลเลยค่ะ ลงในพรีเมียมบุคหรืออิลลัสคอลเลคชั่นเนี่ย

- รู้สึกจะเป็นพรีเมียมบุคนะ (ที่ปกเป็นยูมิกับซาจิโกะนั่งจับมือกัน โทนสีออกน้ำตาลๆ)
- lililicious ยังไม่ได้เอาออกครับ อยู่ในหน้า finished projects

[Johanna]

อ่านแล้วโฮกกกกอย่างแรง จะหวานกันไปหน่ายยยยยย กรี๊ดกร๊าดคู่กุหลาบขาวเป็นพิเศษ น่ารักน่าเอ็นดู

ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านกันนะคะ อยากอ่านโนเวลแบบเต็มๆบ้างจังเลย เมื่อไหร่จะมีสนพ.ไทยซื้อมาทำสักทีนะ

[namaste]

อ่านแล้วย้อนกลับไปดูแล้วก็โฮกคู่กุหลาบขาวอีกรอบ ชอบจริงๆเลยคู่นี้

ตอนRibbon no Michi เส้นทางของริบบิ้น หนุกมาก(เป็นพิเศษ จริงๆสนุกทุกตอน)
ชอบตรงที่ไม่ยอมสื่อสารด้วยคำพูดธรรมดาๆเนี่ยแหละ
ยูมิก็เข้าใจเจ๊ดีจริงๆ ถ้าเป็นยชชี่อาจจะงอนไปเลยก็ได้

อ่านสปอยแล้วอยากอ่านโนเวลทั้งหมดเลยจริงๆ T[]T~ โฮววว

[ammy]

ว้าววววววว ..... หวานสุดๆๆเลยน่าจะมีทำภาคต่อ อิอิ ไม่อยากให้จบเลย

ถ้าอนิเมเอาเล่มนี้มาฉายคงแหล่มเลย

ตอนนี้ ถ้าให้เดาเล่นๆขำๆ

Spoiler: show

เซย์ซามะที่บังเอิญขึ้นรถเมล์คันเดียวกับโนริโกะและโทโกะ (ไปแอบฟังสองสาวคุยอีกนะ ไม่ไหว)
2 สาว คงคุยกันเรื่อง โอเน่ซามะของตนเองแน่เลย อิอิ
เมื่อไร โยชิโนะ ยูมิ ชิมาโกะ จะเรียกกันแบบไม่มี ซัง มั้งหนอ

Spoiler: show

ในมังงะ มันมีตอนหนึ่งที่ซาจิโกะให้ของขวัญยูมิ แต่ยูมิไม่ให้อะไรซาจิโกะเลย ซาจิโกะเลยขอริบบิ้นยูมิมาผูกที่ผม ของตัวเอง
เคยอ่านเห็นแว๊ปๆฉบับอังกฤษก่อนที่เว๊ปLililiciousเขาจะเอาออกไป อ่านถึงเล่ม 4 เองเสียดายมากมายT..T

แม่นแล้่ว เป็นลายเส้นของ อ.ฮิบิกิ เรย์เนะ เจ้าของเส้นที่วาดให้โนเวลเลยค่ะ ลงในพรีเมียมบุคหรืออิลลัสคอลเลคชั่นเนี่ย

- รู้สึกจะเป็นพรีเมียมบุคนะ (ที่ปกเป็นยูมิกับซาจิโกะนั่งจับมือกัน โทนสีออกน้ำตาลๆ)
- lililicious ยังไม่ได้เอาออกครับ อยู่ในหน้า finished projects

ใช่ค่ะ แต่แบบ ที่เป็นเล่มๆๆมันออกไปแล้ว - -* รึเราหาไม่เจอไม่รุ -*-
ที่เจอมีแต่ แบบเป็นตอนๆๆพิเศษๆหวานๆของตัวละคร
เว๊ปนี้ก็ไม่มี mangatoshokan
ตอนนี้ รอบงกชอย่างเดียว ซึ้งนานมั๊กๆๆ

[fate]

Chapter 6 : Sasae to Skinship ประคับประคองและสกินชิป
คู่กุหลาบขาว หวานอีกตามเคย

Chapter 9 : Ribbon no Michi เส้นทางของริบบิ้น
คู่กุหลาบแดง ไม่ให้น้อยหน้า หวานบ้าง

ทำไมไม่มีคู่กุหลาบเหลืองหวานบ้างเนี่ย ยชชี่ทิ้งเรย์ ปันใจให้นานะแล้วหรือ

[yurie]

มันเล่มละเท่าไรเนี่ยพี่คะ!!! (อยากอ่านเองเต็มที่เลย!!)

(บอกเฉลี่ยๆมาก็ได้ ขอทั้งค่าเงินบาท+เยนค่ะ!!)

[DarkNeon]

มันเล่มละเท่าไรเนี่ยพี่คะ!!! (อยากอ่านเองเต็มที่เลย!!)

(บอกเฉลี่ยๆมาก็ได้ ขอทั้งค่าเงินบาท+เยนค่ะ!!)

ราคาแต่ละเล่มไม่เท่ากันนะ เหมือนจะขึ้นกับความหนา ก็ราวๆ 440Y เงินไทย เคยซื้อเกือบๆ สองร้อย ตอนนี้คงสองร้อยกว่าแล้ว

[yurie]

อ่า...ขอบคุณมากค่ะ มีโอกาศจะหาซื้ออ่านให้ได้เลย!! (อาการไม่ไหวแล้ว~)

(ปล.ความหนามันเท่าไรกันนะ?)

[ammy]

เล่มจบยังไม่มีเวลาอ่าน รอต่อไป

นู๋จะรอต่อปายยยยยยยย ..... งิงิ


เพิ่งมีเวลานั่งอ่านแบบ จริงๆจังๆ ไม่ข้าม -...-

[reikonhay]

อ่านไปก็เศร้าไปค่ะ ท่านพี่จะเรียนจบแล้วอ่ะ

[poon]

อ่านแล้วเศร้าจัง

[windblack]

ไม่อยากให้ท่านพี่เรียนจบเลยอะเศร้า

[orn]

เอ่อ เพิ่งมาอ่านอ่ะค่ะท่านมืด ขอบคุณที่เอามาสปอยล์ต่อหลังจากดู ss4 จบ

เจ๊ซัจจี้นี่หลังๆขี้แยนะคะ ยูมิก็เข้มแข็งขึ้น สังสัยเพราะมีน้องสาวแล้วเลยทำตัวเป็นพี่สาว

ฮือๆๆ มันจะจบแล้ว Y___Y รอ SS 5, ova อะไรก็ได้ทำออกมาเหอะขายได้หมดแล่ะ

อยากให้มีเรื่องต่อไปถึงยูมิขึ้นปี 3 เป็นบาราซามะเต็มตัว แล้วไสหัวเข้าม.ลิเลียนตามเจ๊ไปเลยไป Y กันต่อในมหาลัย ผสมโรงกับ เซย์ซามะอีก ฮ่าๆ คงสนุกน่าดู

ชอบเวลาเจ๊โดนเซย์ซามะแกล้งแต๊ะอั๋งยูมิอ่ะ หึงหูผึ่งตลอดเลย

ขออภัยที่ขุด แต่แวะมารออ่านเล่มจบ Hello Goodbye Y____Y